Küçük Sözler — Sayfa 71

insancık, onlara iktidâen o Rahmân-ı Zülkemâl'in, o Rahîm-i Zülcemâl'in bârgâh-ı huzurunda hayret-âlûd bir muhabbet, bekà-âlûd bir mahviyet, izzet-âlûd bir tezellül içinde "Allahu Ekber" deyip sücûda gitmek; yâni, bir nev'i mi'râca çıkmak demek olan işâ' namazını kılmak; ne kadar hoş, ne kadar güzel, ne kadar şirin, ne kadar yüksek, ne kadar azîz, lezîz, ne kadar mâkul münâsip bir vazife, bir hizmet, bir ubûdiyet, bir ciddî hakikat olduğunu elbette anladın.

Demek şu beş vakit; herbiri, birer inkılâb-ı azîmin işârâtı ve icrâât-ı cesîme-i Rabbâniye'nin emârâtı ve in'âmât-ı külliye-i İlâhîye'nin alâmâtı olduklarından; borç ve zimmet olan farz namazın o zamanlara tahsisi, nihâyet hikmettir...