Dokuzuncu Mes'ele

Dokuzuncu Mes'ele

ilâ âhiri'l-âye...

Bu âyet-i ecma ve âlâ ve ekber'in bir küllî ve uzun nüktesini beyan etmeğe, bir dehşetli mânevî sual ve bir azametli ve İlahî bir nîmetin inkişafından neş'et eden bir hal sebebiyet verdiler. Şöyle ki; mânen ruha geldi:

Neden bir cüz-ü hakikat-ı îmâniyeyi inkâr eden kâfir olur ve kabul etmeyen müslüman olmaz? Halbuki Allah ve âhirete îman birer güneş gibi o karanlığı izâle etmek lâzım geliyor...

Hem neden bir rükün ve hakikât-ı îmâniyeyi inkâr eden mürted olur, küfr-ü mutlaka düşer ve kabul etmeyen İslâmiyetten çıkar? Halbuki sâir erkân-ı îmâniyeye îmanı varsa, onu küfr-ü mutlaktan kurtarmak lâzım geliyor?

Elcevap:Îman altı rüknünden çıkan öyle bir vahdanî hakikattır ki, tefrik kabul etmez. Ve öyle bir küllîdir ki, tecezzi kaldırmaz. Ve öyle bir külldür ki kabil-i inkısam olmazlar. Çünkü herbir rükn-ü îmâni, kendini isbat eden hüccetleriyle sâir erkân-ı îmâniyeyi isbat eder. Herbiri herbirisine gayet kuvvetli bir hüccet-i âzam olur. Öyle ise, bütün erkânı, bütün delilleriyle sarsmayan bir fikr-i bâtıl, hakikât nazarında bir tek rüknü, belki bir hakikatı iptal edip inkâr edemez. Belki adem-i kabul perdesi altında gözünü kapamakla, bir küfr-ü inadî yapabilir. Gitgide küfr-ü mutlaka düşer, insaniyeti mahvolur. Hem maddî, hem mânevî Cehennem'e gider. İşte biz bu makamda, gayet muhtasar işaretlerle ve Meyve Risalesi'nde haşrin isbatında, sâir erkân-ı îmâniye haşri de isbat ettiklerini kısacık hülâsalarla beyanı gibi, bu makamda dahi mücmel fezleke ve muhtasar hülâsalarla –Cenâb-ı Hakk'ın inayetiyle–bu nükte-i âzam"Altı Nokta"da beyan edilecek.