Miftah-ul İman kitabının 47. sayfası — Yedinci Kelime bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

اَللّٰهُ لآَ اِلٰهَ اِلاَّ هُوَ اْلحَىُّ الْقَيُّومُ لاَ تَاْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَنَوْمٌ

okutturuyor...

YEDİNCİ KELİME:

وَ يُم۪يتُ

Yani: Mevti veren O'dur. Yani; hayatı veren O olduğu gibi; hayatı alan, mevti veren dahi yine O'dur. Evet mevt, yalnız tahrip ve sönmek değildir ki esbaba verilsin, tabiata havale edilsin. Belki nasıl bir tohum zâhiren ölüp çürüyor, fakat bâtınen bir sünbülün hayatına ve yoğurmasına.. yani cüz'î tohumluk hayatından, küllî sünbül hayatına geçiyor. Öyle de mevt dahi zâhiren bir inhilâl ve bir intıfa göründüğü halde, hakikatta insan için, hayât-ı bâkiyeye ünvan ve mukaddeme ve mebde' oluyor. Öyle ise hayatı veren ve idare eden Kadîr-i Mutlak, yine elbette mevti dahi O icâd eder.

Şu kelimedeki mertebe-i uzmâ-yı tevhidin bir bürhan-ı âzamına şöyle işâret ederiz ki: Otuzüçüncü Mektub'un Yirmidördüncü Penceresi'nde beyan edildiği gibi: Şu mevcudât, irâde-i İlâhiye ile seyyaledir. Şu kâinât, emr-i Rabbânî ile seyyaredir. Şu mahlûkât, izn-i İlâhî ile, zaman nehrinde mütemâdiyen akıyor, âlem-i gaybdan gönderiliyor, âlem-i şehâdette

Miftah-ul İman — Sayfa 47

Miftah-ul İman uygulamada, çevrimdışı