Birinci Nükte

Yirmidördüncü Mektub'un İkinci Zeyli

Mi'râc-ı Nebevî hakkındadır.

Mevlid-i Nebevî'nin, Mi'râciye kısmında "Beş Nükte'yi" beyan edeceğiz.

BİRİNCİ NÜKTE:Cennet'ten getirilen Burak'a dair Mevlid yazan Süleyman Efendi, hazîn bir aşk mâcerasını beyan ediyor. O zât, ehl-i velâyet olduğu ve rivayete binâ ettiği için, elbette bir hakikatı o suretle ifade ediyor.

Hakikat şu olmak gerektir ki:Âlem-i Bekânın mahlûkları, Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm'ın nuruyla pek alâkadardırlar. Çünkü O'nun getirdiği nur iledir ki; Cennet ve dâr-ı

âhiret, cin ve ins ile şenlenecek. Eğer O olmasaydı, o saâdet-i ebediye olmazdı ve Cennet'in her nevi mahlûkâtından istifadeye müstaid olan cin ve ins, Cennet'i şenlendirmeyeceklerdi; bir cihette sahipsiz virâne kalacaktı. Yirmidördüncü Söz'ün Dördüncü Dalında beyan edildiği gibi: Nasıl ki bülbülün güle karşı dâsitâne-i aşkı; tâife-i hayvânâtın, tâife-i nebâtâta derece-i aşka bâliğ olan ihtiyacât-ı şedîde-i aşk-nümâyı, rahmet hazinesinden gelen ve hayvânâtın erzaklarını taşıyan kafile-i nebâtâta karşı ilân etmek için, bir hatib-i Rabbânî olarak, başta bülbül-ü gül ve her nev'den bir nevi bülbül intihab edilmiş ve onların nağamâtı dahi, nebâtâtın en güzellerinin başlarında hoş-âmedî nev'inden tesbihkârâne bir hüsn-ü istikbaldir, bir alkışlamadır.

Aynen bunun gibi:Sebeb-i hilkât-ı eflâk ve vesile-i saâdet-i dâreyn ve Habib-i Rabbi'lÂlemîn olan Zât-ı Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâm'a karşı, nasıl ki melâike nevinden Hazret-i Cebrâil Aleyhisselâm kemâl-i muhabbetle hizmetkârlık ediyor; melâikelerin Hazret-i Âdem Aleyhisselâm'a inkıyad ve itaatini ve sırr-ı sücûdunu gösteriyor; öyle de; ehl-i Cennet'in, hatta Cennet'in hayvânât kısmının dahi, o Zâta karşı alâkaları, bindiği Burak'ın hissiyât-ı âşıkânesiyle ifade edilmiştir.