Mirac ve Şakk-ı Kamer — Sayfa 49

nısfını ve beşerin humsunun nazarını kendine hasreden ve mehâsin-i mâneviyesi ile âlemi, ya nazar-ı muhabbet veya hayretle kendine baktıran meyve ise:Zât-ı Muhammediye Aleyhissalâtü Vesselâm'dır.Elbette kâinatın teşekkülüne çekirdek olan nur, O'nun Zât'ında cismini giyerek en âhir bir meyve suretinde görünecektir.

Ey müstemî!. Şu acib kâinât-ı azîme, bir insanın cüz'î mahiyetinden halkolunmasını istib'ad etme! Bir nevi âlem gibi olan muazzam çam ağacını, buğday tanesi kadar bir çekirdekten halkeden Kadîr-i Zülcelâl, şu kâinatı"Nur-u Muhammedî"den(Aleyhissalâtü Vesselâm) nasıl halketmesin veya edemesin? İşte şecere-i kâinat, şecere-i tûbâ gibi, gövdesi ve kökü yukarıda, dalları aşağıda olduğu için; aşağıdaki meyve makamından, tâ çekirdek-i aslî makamına kadar, nûranî bir hayt-ı münasebet var. İşte Mi'râc, o hayt-ı münasebetin gılâfı ve suretidir ki: Zât-ı Ahmediye Aleyhissalâtü Vesselâm, o yolu açmış; velâyetiyle gitmiş, risâletiyle dönmüş ve kapıyı da açık bırakmış. Arkasındaki evliyâ-yı ümmeti, ruh ve kalb ile o cadde-i nûranîde, Mi'râc-ı Nebevî'nin gölgesinde seyr ü sülûk edip istidatlarına göre makâmât-ı âliyeye çıkıyorlar.