Mirac ve Şakk-ı Kamer — Sayfa 51

ism-i Hakîm'in iktizasıyla beraber, Kur'ân-ı Hakîm'in işârâtı gösteriyor. Evet, zeminin yüzünde kesret o kadar intişar etmiş ve hilkat, o kadar teşa'ub etmiş ki, bütün kâinatta münteşir umum masnuâtın pekçok fevkinde ecnâs-ı mahlûkat ve esnâf-ı masnuât, küre-i zeminde bulunur, değişir; daima dolup boşalır. İşte şu cüz'iyât ve kesretin menbâları, madenleri elbette küllî kanunlar ve küllî tecelliyât-ı esmâiyedir ki; o küllî kanunlar, o küllî tecelliler ve o muhit esmâların mazharları da bir derece basit ve safi ve herbiri, bir âlemin arşı ve sakfı ve bir âlemin merkez-i tasarrufu hükmünde olan semâvâttır ki; o âlemlerin birisi de Sidretü'l-Münteha'daki Cennetü'l-Me'vâ'dır. Yerdeki tesbihât ve tahmidât, o Cennet'in meyveleri suretinde –Muhbir-i Sâdık'ın ihbarı ile– temessül ettiği sabittir. İşte bu üç nokta gösteriyorlar ki: Yerde olan netâic ve semeratın mahzenleri oralardadır ve mahsulâtı o tarafa gider.

Deme ki: Havâî bir"Elhamdülillâh"kelimem, nasıl mücessem bir meyve-i Cennet olur?..

Çünkü sen, gündüz uyanık iken güzel bir söz söylersin; bazen rü'yada güzel bir elma şeklinde yersin. Gündüz çirkin bir sözün,