Mu'cizat-ı Kur'âniye kitabının 249. sayfası — Mu'cizat-ı Kur'âniye bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

İKİNCİ ESAS:Kur'ân-ı Hakîm'in hikmeti, hayat-ı şahsiyeye verdiği terbiye-i ahlâkiye ve hikmet-i felsefenin verdiği dersin muvazenesi:

Felsefenin hâlis bir tilmizi, bir fir'avundur.Fakat menfaati için en hasis şeye ibâdet eden bir fir'avun-u zelildir. Her menfaatli şeyi kendine "Rab" tanır. Hem o dinsiz şâkird, mütemerrid ve muanniddir. Fakat bir lezzet için, nihayet zilleti kabul eden miskin bir mütemerriddir. Şeytan gibi şahısların, bir menfaat-ı hasîse için ayağını öpmekle zillet gösterir, denî bir muanniddir. Hem o dinsiz şâkird, cebbar bir mağrurdur. Fakat kalbinde nokta-i istinad bulmadığı için zâtında gayet acz ile âciz bir cebbar-ı hodfuruştur. Hem o şâkird, menfaatperest hodendiştir ki; gaye-i himmeti, nefs ve batnın ve fercin hevesâtını tatmin ve menfaat-ı şahsiyesini, bazı menfaat-ı kavmiye içinde arayan dessâs bir hodgâmdır.

Amma, hikmet-i Kur'ân'ın hâlis tilmizi ise;bir abddir; fakat, âzam-ı mahlukata da ibadete tenezzül etmez. Hem Cennet gibi âzam-ı menfaat olan bir şeyi, gaye-i ibâdet kabul etmez bir abd-i Azizdir. Hem hakiki tilmizi, mütevazidir, selim, halîmdir; fakat, Fâtır'ının gayrına, daire-i izni hâricinde

Mu'cizat-ı Kur'âniye — Sayfa 249

Mu'cizat-ı Kur'âniye uygulamada, çevrimdışı