Mufassal Tarihçe 3 — Sayfa 2218

Eğer “Santral, eczane, şimendifer” gibi lügatlar, Nuriyede arabî risalelerin içinde ise, mezkür vazifemize ve hakikata binaen yine değiştirmiyeceğiz. Okuyan zatlar öğrensinler. Eğer arapçayı okuyacaklar yen nesil ise, yirminci asrın mevki-i muallasından hitap eden mübelliğ-i umumînin, hadi-i ekberin kim bilir akılların ermediği ne hikmete binaen yazdığı mevz-u bahis kelimeler misüllü lüğatları merak edip öğrenmek şeref-i manevisine yükselsinler.

Hamisen: Arabileri başında eğer başlıklar tükçe ise, yine aynen türkçe olarak kalsın. Madem Üstâdımız o büyük eseri tekrar tekrar okumuş ve mecmua haline getirmiş olduğu sıralarda, o başlıkları aynen bırakmış,bizlerde aynen bırakırız.

Elbaki Hüvel baki

Hasta kardeşiniz

ZÜBEYR

Zübeyr Abinin mektubu bizde mahfuzdur. Onun bir fotokopisini yazımıza ekliyebiliriz .

BEşİNCİ ÖRNEK: Risale-i Nur'un samimî ve halis nâşirlerinden Ahmet Aytimur Ağabeyin aynı mevzu' ile ilğili Üstâdından duymuş olduğu bir rivayeti :

“Ben tahminen 1952 lerde idi, Üstâdımız ıstambulda bulunduğu günlerde, yine bazıları tarafından: “Risale-i Nurlar iyi anlaşılmıyor, onu kolaylaştırmak lazım, sade bir lisanla tanzim etmek gerek...” gibi fikirler söyleniyordu. Bunlar haliyle Üstâdımızın da kulağına gelmiş olacaktı ki ;bu mânâda buyurmuşlardı:

“Yahuta Ağrı'dan kalkıp İstanbula birkaç kuruş kazanmak için gelirler ve çalışırlar, dünya için bu kadar zahmet ve meşakkat çekerlerde; Ahiret için, iman için bir kaç günlük lügatlara bakıp nurlardaki lügatların mânâlarını öğrenmezler!..”

ALTINCI ÖRNEK: Bu mânâyı en çok kuvetlendiren mühim bir nakil ve rivayet ise, çok muhterem İnebolulu İbrahim Fakazlıdan gelmektedir .Bu zat halen hayattadır ve bizzat müşahade ettiği ve Üstâddan duyduğu hadiseyi şöyle anlatmaktadır:

“Biz, 1949'da Üstâdımızla birlikte Afyon hapsinde idik. Ahmet Feyzi Ağabeyde vardı . Ahmet Feyzi ağabey bir gün Üstâdımıza dedi ki:

Risale-i Nur'dan Geçlik Rehberini sade bir lisanla tanzim edip neşretsek daha çok faydalı olacağını düşünüyorum.

“Buna cevaben Üstâdımız buyurmuşlardıki:”Kardeşim ,sen yapma demiyorum. Yapabilirsin, amma benim ismimi koymazsın .Çünki o takdirde o eser benim değildir.”