Muhâkemât Dersleri — Sayfa 149

Not:Müçtehitlerin âyet ve hadislere dayanarak kıyas yoluyla "Şu helâldir, şu haramdır" demeleri, âyette anlatılan yasaklamaya girmez. Çünkü onların ulaştıkları bu hükümler, kendi hevâ ve heveslerinden değildir, Kitap ve Sünnet kaynaklıdır.

Mevlidin hükmü

Mevlidin hükmünün ne olduğu konumuza güzel bir misaldir. Mevlid, kelime olarak doğum zamanı ve doğum yeri anlamına gelir. Terim olarak ise Peygamber Efendimizin dünyayı şereflendirdiği gün anlamında kullanılır. Peygamberimizin dünyaya teşrif ettiği Rabiülevvel ayının 12. gecesini vesile ederek mevlid merasimleri tertip etmek hicrî yedinci asırdan itibaren başlamıştır. Daha sonra bu âdet yaygınlaşarak bütün İslâm ülkelerinde ve bilhassa Osmanlılarda devam etmiştir

Bediüzzaman, mevlid konusunda şu net değerlendirmeyi yapar:

"Mevlid-i Nebevî ile Mi'raciyenin okunması, gayet nâfi' ve güzel âdettir ve müstahsen bir âdet-i İslâmiyedir. Belki hayat-ı içtimaiye-i İslâmiyenin, gayet latif ve parlak ve tatlı bir medar-ı sohbetidir. Belki hakaik-i imaniyenin ihtarı için, en hoş ve şirin bir derstir. Belki imanın envârını ve muhabbetullah ve aşk-ı Nebevîyi göstermeye ve tahrike en müheyyiç ve müessir bir vasıtadır. Cenab-ı Hak bu âdeti ebede kadar devam ettirsin ve Süleyman Efendi gibi mevlid yazanlara Cenab-ı Hak rahmet etsin, yerlerini Cennet-ül Firdevs yapsın, âmîn..."

Bediüzzaman'a göre mevlid,

- Gayet faydalı ve güzel âdettir.

- Dinin güzel gördüğü bir âdet-i İslâmiyedir.

- İslam'ın sosyal hayatının gayet latif ve parlak ve tatlı bir sohbet vesilesidir.

- İman hakikatlerinin hatırlatılmasına vesile olan en hoş ve şirin bir derstir.

- İmanın nurlarını, muhabbetullah ve peygamber aşkını göstermeye ve tahrike en müheyyiç ve müessir bir vasıtadır.

Elhasıl: Din, mevlidi emretmez, ama onu inkâr da etmez. Mevlid, sünnet değil, âdettir.

Günümüzde dinî konularda konuşan bazı kimselerin "Bid'attir" diyerek mevlide hücum etmeleri çok büyük bir strateji hatasıdır. Müzik görünümü altında insanları hayattan küsmeye iten veya çılgınca hareketlere sevkeden nice haram sesler varken onları bırakıp, samimi dindarların manevi bir coşkuyla dinlediği ve feyiz aldığı mevlidi susturmaya kalkmak kâr-ı akıl olamaz.