Muhâkemât Dersleri — Sayfa 445

olduğundan, nizam-ı kâmil-i kâinatın hakikatine muhalif oluyor. İşte nokta-yı istinat...

Nokta-yı istinat

Öte yandan kavganın ve birbirine zahmet vermenin meydanı olan hayattaki çalkantılara, ayrıca arka arkaya hücum gösteren âlemin binler musibet ve zahmetlerine karşı yegâne istinat noktası Sâni'in marifetidir.

İnsan her şeyi hikmet ve intizamla gören hikmet sahibi bir Sâni'e inanmaz, eşyayı kör tesadüfe havale eder ve gelen belalara karşı elindeki kudretin yetmediğini düşünürse; ürkme, dehşet, telaş ve korkudan meydana gelen cehennem gibi bir halette kalır. Yaratılmışların en şereflisi ve en güzeli olan insan, böyle bir durumda her şeyden daha perişan olur. Bu ise kâinatın mükemmel nizamının hakikatine muhalif düşer. Buradan bakıldığında Allaha imanın nasıl bir istinat noktası olduğu görülür.

Allah'ı bulamayan ateistin dünyası

Bediüzzaman üstteki ifadelerinde ateist olanlarda görülen dört duruma dikkat çeker:

- Tevahhuş

- Dehşet

- Telaş

- Korku

Yani,

- Allaha ulaşmamış kimse kâinatta kendini yalnız hisseder.

- Bu yalnızlık onu dehşete düşürür.

- Telaş içinde içinde kâinatın muammasını çözmeye çalışır. Fakat Allaha iman olmadan varoluşun sırrını çözebilmek mümkün değildir.

- Bu da onu korkuya sevkeder. Korku ile âleme ve olaylara bakar. Âlemde meydana gelen fırtına, zelzele, salgın hastalıklar gibi durumlar karşısında zavallı bir konumda olduğunu fark eder. Hele ölümü düşündüğünde bütün bütün dehşet içinde kalır. Çünkü ölümden bir kaçış yoktur.

Allah'ı bulduğunda ise bütün bu korkulardan, dehşetlerden, yalnızlıktan, telaşlardan kurtulur. "Oh, Elhamdülillah" der.

Evet, melce, yalnız mârifet-i Sâni'dir. Demek, şu iki nokta ile bu derece nizam-ı âlemde hükümfermâlık, hakikat-i nefsü'l-emriyenin hâssa-yı münhasırası olduğu için, her vicdanda iki pencere olan şu iki noktadan