Münâcât kitabının 47. sayfası — Ey nefsim! Kalbim gibi ağla ve bağır ve de ki bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

yetişmiyor. Demek bizi yapan ve rızkımızı veren Sensin. Hem Sensin Mâlik! Çünkü biz memlûküz. Bizden başkası bizde tasarruf ediyor. Demek mâlikimiz Sensin. Hem Sen Aziz'sin, izzet ve azamet sahibisin. Biz zilletimize bakıyoruz, üstümüzde bir izzet cilveleri var. Demek Senin izzetinin âyinesiyiz. Hem Sensin Ganiyy-i Mutlak! Çünkü biz fakiriz. Fakrımızın eline yetişmediği bir gınâ veriliyor. Demek ganî Sensin, veren Sensin. Hem Sen Hayy-ı Bâki'sin! Çünkü biz ölüyoruz. Ölmemizde ve dirilmemizde, bir daimî hayat verici cilvesini görüyoruz. Hem Sen Bâkî'sin! Çünkü biz, fenâ ve zevâlimizde Senin devam ve bekânı görüyoruz. Hem cevap veren, atiyye veren Sensin! Çünkü biz umum mevcudat, kâlî ve hâlî dillerimizle daimî bağırıp istiyoruz, niyaz edip yalvarıyoruz. Arzularımız yerlerine geliyor, maksudlarımız veriliyor. Demek bize cevap veren Sensin. Ve hâkezâ..."

Bütün mevcudatın, küllî ve cüz'î herbirisi birer Veysel Karânî gibi, bir münâcât-ı mâneviye suretinde bir âyinedarlıkları var. Acz ve fakr ve kusurlarıyla, Kudret ve Kemâl-i İlâhî'yi ilân ediyorlar...

* * *

Münâcât — Sayfa 47

Münâcât uygulamada, çevrimdışı