Münâzarât kitabının 51. sayfası — Takdim bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

def'i muhal olsa; zamana isnad edilir ve kabahat dehre atılır, taşlar feleğin kubbesine vurulur. Eğer iyi temaşa etsen göreceksin ki; feleğe atılan taşlar, döndüğü vakit bir yeis olarak kalbde tahaccür eder...

اُنْظُرْ كَيْفَ اَطَالُوا فِيمَا لاَ يَلْزَمُ وَكُلَّمَا اَضَائَتْ لَهُمُ السَّعَادَةُ اَثْنَوْا عَلٰى مَنْ سَادَهُمْ وَكُلَّمَا اَظْلَمَ عَلَيْهِمْ شَتَمُوا الزَّمَانَ

Hâşiye: Dur, geçme, anla... Yani iyilikleri reislere, fenalıkları zamana verip şetimle şekva ederler.

S–Acaba şu zaman ve dehrin şikayetinden Sâni-i Zülcelâl'in sanat-ı bedi'ine itiraz çıkmaz mı?

C–{(*) Çok ehemmiyetli bir cevaptır.} Hâyır, aslâ... Belki manası şudur: Güya şikayetçi der ki; istediğim emir ve arzu ettiğim şey ve teşehhi ettiğim hâl ise, hikmet-i ezeliyenin düsturu ile tanzim olunan âlemin mahiyeti müstaid ve inâyet-i ezeliyenin pergârıyla nakşolunan feleğin kanunu müsaid ve meşiet-i ezeliyenin matbaasında tab olunan zamanın tabiatı muvâfık ve mesâlih-i umumiyeyi tesis eden hikmet-i İlâhi razı değillerdir ki; şu âlem-i imkân, Feyyaz-ı Mutlak'ın yed-i

Münâzarât — Sayfa 51

Münâzarât uygulamada, çevrimdışı