Münâzarât — Sayfa 87

medresenin maişetine tenezzül etmediler. Medrese de –intizam ve tefeyyüz ve mahreç bulunmadığından– zamana göre ülemayı yetiştiremedi. Sakınınız! Ülemaya buğzetmek, büyük bir hatardır.

(*) Ey ehl-i medâris, me'yus olmayınız! Şimdi ilim ve fen hâkimdir. Her nev'iyle teâli edecek. En âlâsı en âlî tabakaya çıkacak.

S–Niyeti hâlis olanlar azdır. Senin niyetin hâlis olsa muvaffak olacaksın, niyetine bak?

C–Lillahilhamd ve lâ fahr.. {(Hâşiye): Şeyhin kerameti şeyhten rivâyet; lâkin tahdis-i nimet dahi bir şükürdür.} İhlâs-ı niyeti ihlâl eden ve anâsır-ı garaz olan neseb ve nesil ve tamâ ve havf beni bilmiyorlar. Ben de onları tanımıyorum veya tanımak istemiyorum. Zira meşhur bir nesebim yok ki, mazisini muhafazaya çalışayım. Ben ebu lâşey olduğumdan bir neslim de yoktur ki, istikbalini temin edeyim. Öyle bir cünûnum var ki, Divan-ı Harb dehşet ve tahvifiyle tedavisine muktedir olamadı. Öyle bir cehaletim var ki, beni ümmî edip, dinar ve dirhemin nakşını okuyamıyorum...

Kaldı, ticaret-i uhrevî. Öyle bir ahdetmişim ki, re'sü'l-mâli de kaybetsem mesleğimden