Nur Çeşmesi — Sayfa 117

birden kabul etmeyi, bir derece hükmediyorsun.

Çünkü sen mevcutsun. Ve basit bir madde ve câmid ve tegayyürsüz değilsin. Belki, dâima teceddüdde olarak, gayet muntazam bir makine ve hârika ve dâima tahavvülde bir saray gibisin. Senin vücûdunda her vakit zerreler çalışıyorlar. Senin vücûdun kâinatla, hususan rızık münâsebetiyle, hususan beka-i nev'i itibariyle alâkadar ve alışverişi vardır. Senin vücûdunda çalışan zerreler, o münasebatı bozmamak ve o alâkadarlığı kırmamak için dikkat ediyorlar. Öylece ihtiyatla ayaklarını atıyorlar. Güya bütün kâinata bakıyorlar. Senin münasebatını kâinatta görüp öyle vaziyet alıyorlar. Sen zâhirî ve bâtınî duygularınla, o zerrelerin, o hârika vaziyetine göre istifâde edersin.

Eğer sen vücûdundaki zerreleri, Kadîr-i Ezelînin kanunuyla hareket eden küçücük memurları veya bir ordusu veya kalem-i kaderin uçları –herbir zerre bir kalem ucu– veya kalem-i kudretin noktaları –herbir zerre bir nokta– olduğunu kabul etmezsen; o vakit senin gözünde çalışan herbir zerreye öyle bir göz lâzım ki, senin mecmu-u cesedinin her tarafını görmekle beraber, münâsebettar olduğun bütün