Nur Çeşmesi — Sayfa 128

İşte aynen bu misal gibi; hadsiz derecede misaldeki saraydan daha muntazam, daha mükemmel ve bütün etrafı mu'cizane hikmetle dolu şu saray-ı âlemin içine, inkâr-ı ulûhiyete giden «tabiiyyun» fikrini taşıyan vahşi bir insan girer. Daire-i mümkinât hâricinde olan Zât-ı Vâcibü'l-Vücûd'un eser-i san'atı olduğunu düşünmeyerek ve ondan i'raz ederek, daire-i mümkinât içinde kader-i İlahînin yazar bozar bir levhası hükmünde ve kudret-i İlâhiye'nin kavânin-i icraatına tebeddül ve tegayyür eden bir defteri olabilen ve pek yanlış ve hata olarak "tabiat" nâmı verilen bir mecmua-i kavânin-i âdât-ı İlâhiye ve bir fihriste-i san'at-ı Rabbâniyeyi görür. Ve der ki:

"Madem bu eşya bir sebep ister, hiçbir şeyin bu defter gibi münâsebeti görünmüyor. Çendan hiçbir cihetle akıl kabul etmez ki; gözsüz, şuursuz, kudretsiz bu defter, Rubûbiyet-i mutlakanın işi olan ve hadsiz bir kudreti iktiza eden icadı yapamaz. Fakat madem Sâni'-i Kadîm'i kabul etmiyorum; öyle ise, en münasibi, "Bu defter bunu yapmış ve yapar" diyeceğim." der.

Biz de deriz:

Ey ahmaku'l-humakadan tahammuk etmiş