Nur Çeşmesi — Sayfa 135

âyine ve bir ma'kes olan tabiat-ı eşyayı, irâdesiyle tayin etmiştir. Ve o tabiatın vücûd-u hâricîye mazhar olan vechini, kudretiyle icad etmiş ve eşyayı o tabiat üzerinde halketmiş, birbirine mezcetmiş. Acaba gayet derecede mâkul ve hadsiz bürhanların neticesi olan bu hakikatın kabulü mü daha kolaydır? Acaba vücub derecesinde lâzım değil midir? Yoksa câmid, şuursuz, mahlûk, masnu, basit olan o sebep ve tabiat dediğiniz maddelere, herbir şey'in vücûduna lâzım hadsiz cihazât ve âlâtı verip hakîmâne, basîrâne olan işleri kendi kendilerine yaptırmak mı daha kolaydır? Acaba imtina' derecesinde, imkân hâricinde değil midir? Senin, o insafsız aklının insafına havale ediyoruz.

Münkir ve tabiatperest diyor ki: Madem beni insafâ dâvet ediyorsun. Ben de diyorum ki:

Şimdiye kadar yanlış gittiğimiz yol, hem yüz derece muhâl, hem gayet zararlı ve nihâyet derecede çirkin bir meslek olduğunu itiraf ediyorum. Sâbık tahkikatınızdan, zerre miktar şuuru bulunan anlayacak ki, esbâba, tabiata icad vermek mümtenidir, muhâldir. Ve herşeyi doğrudan doğruya Vâcibü'l-Vücûd'a vermek vâcibdir, zarurîdir. «Elhamdülillahi ale'l îmân» deyip îman ediyorum.