Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 142

sarhoş lâzım ki; ya heves-i nefsî veya hırs-ı şöhret veya zındıka-i felsefe veya sefâhet-i medeniyet veya derd-i maîşet veya kin ve intikam veya gurur gibi bir müskiratla o derece sarhoş olmalı ki; herşeye kendini muktedir ve mâlik bilsin.. ve herşey benimdir desin.. ve kendini lâyemut tahayyül etsin.

Hem sen "Ben de Firenk gibi olacağım" diyemezsin ve Firenk gibi olamazsın. Çünkü bir Firenk, Muhammed (A.S.M.) Hazretlerini kabul etmezse de İsa ve Musa Aleyhimesselâm'ı veya sâir enbiyaların birini bir derece her nasılsa kabul eder. Sen ise Nebiy-yi Âhirzaman Aleyhissalâtü Vesselâm Hazretlerinin zincirinden çıktığın ve derslerini terkettiğin dakikada, senin ruhunda nihâyetsiz bir tahribât, bir boşluk, bir karanlık peyda olacak. Ve senin ruhunda hiçbir kemâlât ve ahlâk-ı âliyeye yer kalmayacak. Meğer insaniyetini söndürüp, zaman-ı hâl ile mukayyed sırf bir hayvan olabilesin.

Halbuki insan, müstakbelin korkusuna, mâzinin hüznüne giriftardır. Bu ikisi insanı pek ciddî düşündürür. İnsanın başını mütemâdiyen döver. İnsanı bu havf ve hüzünden kurtaracak ancak bir tek medetkâr var, o da Kur'ân-ı Azîmüşşân'dır ki, ilân eder;