Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 151

giymek yoktur fakat temas vardır. Vesveseli adam teması telebbüsle iltibas eder, "Eyvah" der. "Kalbim ne kadar bozulmuş. Bu hısset-i nefis beni matrud eder."

Bu yaranın merhemi ise: Ey bîçare! Bak, nasıl ki namazın edeb-i nezihânesinin vesilesi olan zâhirî taharete, batnın bâtınındaki necaset te'sir etmez. Öyle de, maânî-i mukaddesenin suver-i mülevveseye mücavereti zarar etmez. Meselâ: Sen, âyât-ı İlâhiye'yi tefekkür ediyorsun. Birden bir maraz veya bir iştiha veya bevl gibi müheyyiç bir hâl şiddetle senin hissine dokunur. Elbette hayâlin, deva-yı illet ve kaza-yı hacet levâzımâtını görecek ve onlara münâsip süflî suretleri nescedecek. O süflî suretlerin ortalarından geçecek olan maânî-i mukaddeseye ne televvüsü var, ne zararı var, ne hatarı var ve ne de beis var. Yalnız hata, hasr-ı nazardır, zann-ı zarardır.

Üçüncü Vecih:Eşya mâbeynlerinde bâzı münasebât-ı hafiye bulunur. Hiç ümit etmediğin şeyler içinde münasebet ipleri bulunur. Ya bizzât bulunur veya senin hayâlin o ipleri yapmış, onları birbiriyle bağlamış olur. Bu sırrın münasebatındandır ki; bâzen bir mukaddes şeyi görmek, bir mülevves şeyi hatıra getirir.