Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 152

Fenn-i beyanda beyan olduğu gibi: "Hâriçte uzaklık sebebi olan zıddiyet, hayâlde sebeb-i kurbiyettir." Yâni: İki zıddın suretlerinin cem'ine vasıta, bir münasebet-i hayâliyedir. Bu münâsebetle olan tahattura, tedâi-i efkâr tâbir edilir. Meselâ: Sen namazda, münâcâtta, Kâ'be karşısında, huzur-u Rab'de iken; şu tedai-i efkâr seni tutup en uzak malayâniyât-ı rezileye sevkeder. Sen intibâha geldiğin anda dön. "Aman ne kusur ettim." deyip tedkikle meşgul olup durma! Tâ zaîf münâsebet, senin dikkatinle kuvvet peyda etmesin. Zira sen teessür gösterdikçe ve ehemmiyet verdikçe o tahattur, bir melekeye döner; bir maraz-ı hayâlî olur. Korkma, maraz-ı kalbî değildir. Şu nevi tahattur ise, galiben ihtiyarsızdır. Hassas asabîlerde daha galipdir.

Şu yaranın merhemi ise, nasıl ki şeytan ile melek-i ilhamın kalb taraflarında mücâveretleri; ve füccar ile ebrarın karabetleri ve bir meskende durmaları zarar vermez. Öyle de, tedâi-i efkâr saikasıyla istemediğin sevimsiz pis hayâlâtın nezih efkârların içine girmesi zarar vermez. Meğer kasden ola veya zarar zannıyla onunla meşgul olasın.

Dördüncü Vecih:Amelin en iyi suretini taharriden neş'et eden bir vesvesedir ki; takva