Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 24

Ey müvesvis! Bilir misin misalin neye benzer? O derece belâhet kesbetmiş bir sarhoşa benzer ki; arslanı attan, darağacını salıncaktan, cerahatlı yarayı kırmızı gülden farketmez. Hem öyle zannettiği halde, mürşid vaziyetini alır; muslih tavrını takınır. Müthiş bir vaziyete düşmüş bîçare bir adama ders verir. Bâzı müzahrefâtı ve aldatıcı hevesâtı ve bâzı lehviyâtı irâe etmekle, o bîçare adamı baştan çıkarmak ister. Çâre-i necât taharri etmez.

İşte o adam, şöyle bir vaziyettedir: Arkasında, her an ona hücuma müheyyâ bir arslan duruyor. Önünde, bir darağacı dikilmiş onu bekliyor. Sağ tarafında, derin bir yara açılmış. Sol cânibinde, müz'iç bir çıban, cerahat akıttırıyor. Şu vaziyetle beraber, mühim bir sefere sevkediliyor.

Şu adam ise, bu müvesvisin tamamen zıddı olan bir hayırhah zâtın irşâdıyla iki ilâcı elde etmiş. Eğer güzelce isti'mâl etse; o iki cerahat, iki adet rayihalı gül olur.Hem o mübarek zâtın işaretiyle iki tılsım bulmuş, kalb ve lisanına takmış. Eğer güzelce isti'mâl etse, o müthiş arslan, musahhar bir ata döner ve ona biner, bir Kerîm-i Rahîm'in ziyâfetine gider. O darağacının ipi dahi, seyr ve tenezzühe âlet ve salıncak olur.