Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 25

Halbuki şeytan, onu sarhoş etmek ister. O müthiş vaziyette iken, şeytan-ı insî o adama der ki: "Bırak bu tılsımları, at bu ilâçları, gel keyfedelim. Beraber oynayalım. Şu lezâiz ve güzel suretlerden istifâde edelim, ömrümüzü hoş geçirelim."

Diğer mübarek zât kendine diyor ki: "Ey çare-i necâtı bulmuş musibetzede adam! Şu boşboğaza de ki: İlâçların hıfzı ve tılsımların muhafazası lâzım. Kerîm-i Rahîm'in müsâade ettiği dâire-i meşrua keyfime kâfi, lezzet-i hayatıma vâfidir. Hem hakikî lezzet ve saâdet, şu dâire hâricinde mümkün değildir.

Hem de ki: Bu ölüm arslanını öldürmek ve firak ve zevâli izâle etmek ve acz ve fakr yaralarını beşerden kaldırmak çaresini bulmuşsan, yâni dünyayı cennete ve Arz-ı fâniyeyi Arz-ı bâkiyeye tebdil; ve acz-i mutlak-ı beşerîyi bir iktidar-ı mutlakaya tahvil; ve nihâyetsiz fakr-ı beşerîyi bir gınâ-yı mutlakaya kalbetmek çaresi varsa, söyle dinleyelim. Yoksa çare-i necatını bırakıp sana aldanacak, senin gibi bir sarhoş lâzım ki; gülmeyi ağlamaktan, bekàyı fenâdan, derdi dermandan, hevâyı hüdâdan fark ve temyiz etmez olsun. Ben ise, o mübarek zâtın sözünü dinlerim,