Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 26

der, tılsım ve ilâçları hıfzederim ve hırz-ı can ederim."

Eğer şu temsilin sırrını anlayıp, hakikatın suretini görmek istersen, dinle: Şu dalâletâlûd ve sefâhet-perver medeniyetin şakirdleri ve idlâl edici sakîm felsefenin talebeleri, acib ihtirasât ve pek garip tefer'unlukla sarhoş olmuşlar. Sonra gelip, desiseler ile müslümanları, ecnebîlerin âdâtına dâvet ve terk-i şeâir-i İslâmiyeye teşvik ediyorlar. Halbuki her şeairde nur-u İslâma bir şuur ve bir iş'ar vardır.

Kur'ân-ı Hakîm'in tilmizleri ise, bunlara mukâbele edip derler ki: "Ey dalâlete dalmış gafiller! Dünyadan mevti, insandan acz ve fakrı kaldırmak çaresi varsa, dinden ve dinin şeairlerinden istiğna edebilirsiniz. Yoksa susunuz!.. Zira ölüm, acz, zevâl, fakr, sefer gibi âyât-ı tekviniye yüksek sadâlarıyla, dinin lüzumuna ve şeâirin iltizâmına dâvet ediyorlar;

âyetlerini kıraat ediyorlar ve beşerin başında dört-beş cihette, herbiri birer melek-i ra'd gibi nâralarıyla beşeri ikaz edip Kur'ân'a dâvet ederlerken; sizin vesveseleriniz bunlara nisbeten sivrisinek sadâsı gibi kalır."

Evet hakikat-bîn göz sahibi böyle mukâbele eder. Der ki: "Arkama bakıyorum,