Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 27

görüyorum ki; ecel arslanı arkamda duruyor. Dâima beni tehdit ediyor. Eğer îmân kulağıyla Kur'ân sadâsını dinlesem, o arslan, güzel bir ata; o firak ise, buraka dönerler. Beni rahmet-i Rahmân'a vusûle ve Seyyid-i Kerîm'imin huzuruna îsale vasıta olurlar. Yoksa yırtıcı birer canavar ve beni bütün sevdiklerimden ebedî firak ile tefrik edici birer esed hükmünde kalırlar.

Sonra önüme bakıyorum, görüyorum ki: Gece-gündüz dönmesinden, fenâ ve zevâlin âlâtı sallanıyor. Hem o fusûl ve usûrun emvacından, firaklar; ve helâketten, zevâller temevvüc ediyor. Şu âletler, beni ve hem bütün sevdiklerimi mahvetmek için dikilmiş bir darağacı görünüyor. Eğer sem'-i îkan ile irşad-ı Kur'ânîyi dinlesem, o müthiş âletler, salıncak ve merakibe ve seyr ve tenezzühe dönerler ki; dünya denizinde, zaman seylinde, hayâl ve akl-ı beşer onlara biner, Cenâb-ı Kadîr-i Zülcelâl'in tecelliyât-ı şuûnat-ı san'atını müşâhede ederler. Evet Kur'ân gösterir ki, şu mevcudât-ı seyyale, Hâlık-ı Zülcelâl'in esmâ-i hüsnasının âyineleri ve kalem-i kudretinin elvâh-ı mütehavvilesidir. Bunların tahvilinden, teceddüd-ü san'at-ı Rabbâniye ve cilve-i cemâl-i mücerred-i esmâ-i İlâhî müşâhede edilir. Merayanın tebeddülünde, cemâl-i esmâ tazelenir.