Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 37

için tercih etmez. Nasıl oluyor ki; kendini mükemmel ve âkıl zannettiği halde, öyle bir yolu tercih eder ki; o yolda yüzde doksandokuz âzam zarar ihtimali vardır. Hem öyle bir yolu terkeder ki; yüzde doksandokuz âzamü'n-nef ' ihtimali o yolda vardır. Acaba ne için bunu terk, onu tercih ederler? Sırf tenbellik için, yalnız sureten cüz'î bir hıffet-i zâhirî için... Halbuki külliyetli bir sıkleti çekerler.

İşte misali anladın. Hakikatı şudur ki: Misâfir, sensin. İstanbul, âlem-i âhiret ve berzahtır.

Sağ yol tarîk-i Kur'ândır ki; îmândan sonra, salâta yâni namaza emreder.

Sol yol, tarîk-i ehl-i fısk ve tuğyandır.

Ehl-i şuhûd dediğimiz ehl-i hibre, enbiya ve evliyâdır. Çünkü hakikî veli, zevk-i şuhûdî sahibidir. Âmînin itikad ettiği gaybî şeyleri bâzen veli, aynı şeyi gözüyle veyahut kalb ile görüyor.

Silah ve zâd ise, îmân-ı Billah'tan neş'et eden tevekkül ve itimattır ki; bütün mehâlik ve hâcâta karşı bir nokta-i istinat ve bir nokta-i istimdattır.

Evet bir Kadîr-i Hafîz-i Alîm'e ve bir Ganiyy-i Kerîm-i Rahîm'e tevekkül etmekte