Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 42

Ey târikü's-salât! Misali anladınsa, hakikatı dinle:

O abd-i misâfir sensin. Burdur, dünyadır. Antalya, kabir; Şam, berzah ve haşirdir. Yemen, mâba'dü'l-haşirdir. Yirmidört lira da, yirmidört saattir. Sen o yirmidört saatin yirmiüçünü, şu hayat-ı fâniyeye bilâ-tereddüt ve bilâ-perva sarfediyorsun. Pek uzun seferin için elzem-i zâd olan beş vakit namazın edasına, bir saatin sarfında tehavün gösteriyorsun. Yâni, ağır davranıyorsun. Hattâ sarfettiğin vakit de bir hisse de dünyaya çıkarıyorsun ki, namaz içinde dünyanı da düşünüyorsun.

Hallâk-ı Kerîm'in bu kadar az birşeyle şu kadar büyük şeyleri sana verdiği halde sen yapmazsan, senin bu insafsızlığın ile Cehennem sana lâyık olmaz mı ve sen ona müstehak olmaz mısın; ey gafil ve ey târikü's-salât?

* * *