Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 49

sahip ol; Hâlıkın vazifesini ona tefviz et. Yoksa sen, şakî bir âsi, fuzulî bir hâin olursun.

Bilir misin neye benzersin? Misalin bir nefer asker gibidir ki; o nefer, iki vazife karşısındadır.

Biri:Vazife-i asliyedir ki; o da, tâlim ve cihaddır. Sultan ise, şu vazifede ona muavenet eder. Levazımatını ihzar eder.

İkinci vazife:Sultana mahsus vazifedir ki; o neferin erzakını ve tâyinatını, libasını ve silâhını, atını ve devâsını vermektir. Lâkin bâzen neferi, şu vazife-i şâhânede istihdam eder ki; o hizmeti de devlet hesabına yapar. Şu sırdandır ki; taamı pişiren veya karavanayı yıkayan nefere denilse: "Arkadaş ne yapıyorsun?" O nefer der: "Hükûmet ve devletin angaryasını çekiyorum..." Demiyor: "Rızkım için çalışıyorum." Zira bilir ki, o vazife-i asliyesi değil; belki rızkı devlete aittir. Hattâ hasta olsa, ağzına lokmayı koymağa kadar devlete aittir.

İşte şöyle bir nefer, rızkını tedarik niyetiyle ticaret ile iştigal etse, câhil bir şakî olur. Tezyif olunur, te'dip edilir. Tâlim ve cihâdı terkettiği için hâin ve âsi olur. Ta'nif ve darbedilir.

Ey Said-i şakî! Misâli anladınsa dinle!.. Sen, o nefersin. Salât ve ibâdâtın, tâlimattır. Terk-i kebâir ile, nefis ve şeytan ile mücâheden,