Nur'un İlk Kapısı kitabının 52. sayfası — Sekizinci Ders bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

Sekizinci Ders

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

وَاِذَا سَاَلَكَ عِبَاد۪ى عَنّ۪ى فَاِنّ۪ى قَر۪يبٌ اُج۪يبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ اِذَا دَعَانِ ٭ اُدْعُون۪ٓى اَسْتَجِبْ لَكُمْ ٭ قُلْ مَا يَعْبَؤُ۬ا بِكُمْ رَبّ۪ى لَوْلاَ دُعَٓاؤُ۬كُمْ

Şu âyetler, duanın mühim bir esas-ı ubûdiyet olduğunu gösteriyor.

Ey hakikat-ı halden gafil müddeî! Dâvâ ediyorsun ki: "Dua ediliyor, cevap verilmiyor. Âyet ise âmmdır."

Evvelen:Cevap vermek ayrıdır, kabul etmek ayrıdır. Belki cevap vermek dâimîdir. Fakat is'âf-ı hâcet, mücîbin hikmetine tâbidir.

Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 52

Nur'un İlk Kapısı uygulamada, çevrimdışı