Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 62

mağlup olan insana, bir kurttan ipeği giydiren ve bir böcekten balı yediren, zaafının semeresi olan teshir-i Rabbânîdir. Yoksa netice-i iktidarı değildir.

Ey Said! Mâdem ki iş böyledir; gurur ve enâniyeti bırak. Dergâh-ı ulûhiyetinde, acz ve zaafını, fakr ve fâkatını istimdât ve lisan-ı tazarru' ve ubûdiyetle ve dua ile ilân et. Ve de:

SEKİZİNCİ MUKADDEME:Evet insan, çendan nefsinde ve suretinde hiçtir ve hiç hükmündedir. Fakat vazife ve mertebe noktasında, şu kâinât-ı muhteşemenin seyircisi ve şu mevcûdâtın lisan-ı nâtıkı ve şu kitâb-ı âlemin mütâlâacısı ve şu müsebbih ve âbid mahlukatın nâzırı ve ustabaşısı hükmündedir.

Evet insan, şu dünyaya bir misâfir olarak gönderilmiş. Ve insana mühim istidadât ve o istidâdâta göre mühim vezâif tevdi' edilmiş.

Hem insan –insan olmak için– kendine göre bir derece bu gayeye çalışmalıdır. Bu gayeler ise:

Evvelen:Şu kâinatta saltanât-ı Rubûbiyetini tasdik ile, mehasin-i kemâlâtına nezaret etmektir.