Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 85

müddetince böyle göreceğiz ki; her adım başında bir âciz adam duruyor. Bir kısım kavî ve galip insanlar o bîçareye hücum edip, öyle bir surette mal ve hayvânâtını gasbediyorlar.. ve hânesini tahrip ediyorlar.. ve bâzen onu öyle bıçaklayıp cerh ediyorlar ki; haline semâ ağlıyor. İşte her nereye baksan bu hâl taammüm etmiş. Her yerde, zâlimlerin velvelelerinden ve mazlumların vaveylâlarından başka birşey işitilmiyor. Bütün yol boyunca bir matemhâne-i umumî şeklini alan bu hâl devam ediyor. Mâdem ki insanız; insan, insaniyeti cihetiyle başkasının elemiyle müteellim olur. Bu hadsiz âlâm-ı beşere nasıl tahammül ederiz? Vicdan, nasıl bu hale dayanabilir? Yalnız şu azâb-ı vicdaniyeden bizi kurtaracak iki çaremiz var.

Birisi:Gayet sarhoş olmalıyız.

Diğeri:İnsaniyetten tecerrüt edip vahşi, hodendiş bir kalbi taşımalıyız ki; selâmetimiz için bu iki çare bize bütün halkın helâketini unuttursun ve bizi müteessir etmesin. Hem bir parça ahmak da olmalıyız ki; bütün halka şâmil bir belâdan kendimizi hâriç zannetmeliyiz.

Ey Avrupa!Senin, bir gözü kör dehan ile ruh-u beşere hediye ettiğin şu cehennemî hâleti sen de anladın. Sen, şu müthiş derde bir