Otuzüç Pencere — Sayfa 49

Rahmân misâfirlerine nasıl güzel bakıyorlar, hizmetlerine koşuyorlar.

Hem acib ve garip san'atlar içinde rengârenk acib hikmetli zemin yüzünün sîmasındaki bu nakışlı çizgilere bak! Nasıl sekenelerine enhar ve çayları, deniz ve ırmakları, dağ ve tepeleri, ayrı ayrı mahluklarına ve ibâdına lâyık birer mesken ve vesâit-i nakliye yapmış. Sonra yüzbinler ecnâs-ı nebatat ve envâ-ı hayvanatı ile kemâl-i hikmet ve intizam ile doldurup hayat vererek şenlendirmek, vakit-bevakit muntazaman mevt ile terhis ederek boşaltıp yine muntazaman "Ba'sü ba'de-l mevt" sûretinde doldurmak; bir Kadîr-i Zülcelâl'in ve bir Hakîm-i Zülkemâl'in vücûb-u vücuduna ve vahdetine yüzbinler lisanlarla şehâdet ederler.

Elhâsıl:Yüzü, acâib-i san'ata bir meşher ve garâib-i mahlûkata bir mahşer ve kafile-i mevcûdata bir memer ve sufûf-u ibâdına bir mescid ve makarr olan zemin; bütün kâinatın kalbi hükmünde olduğundan, kâinat kadar nur-u vahdâniyeti gösterir.

İşte ey coğrafyacı efendi! Bu zemin kafası yüzbin ağız, herbirinde yüzbin lisan ile Allah'ı tanıttırsa ve sen O'nu tanımazsan, başını tabiat bataklığına soksan, derece-i kabahatını düşün.