Kaza Umresi

Rabbimize secde, Rabbimize hamd ederiz. Rabbimiz va'dinde sâdıktır; kuluna (Muhammed'e) nusret etmiştir, yalnız başına bütün düşman topluluklarını hezimete uğratıp sindirmiştir."644 diye dua etti.*

Peygamber Efendimiz, herhangi bir gazâdan, hacdan veya bir umreden döndüklerinde, bir dağ başına çıkınca, yahut düz, yüksek bir sahaya varınca üç defa tekbir getirdikten sonra hep bu duayı yapardı.

602 Ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 2, s. 110; Ibn-i Kesir, A.g.e., c. 3, s. 376-377; Halebî, Insanû'l-Uyûn, c. 2, s. 744.

603 İbn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 352-371.

604 ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 352.

605 İbn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 369.

606 ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 2, s. 107.

607 Müslim, Sahih, c. 4, s. 1946.

608 Ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 4, s. 35.

609 Müslim, A.g.e., c. 4, s. 1946.

610 Buharî, Sahih, c. 3, s. 53-54; Müslim, Sahih, c. 4, s. 1947.

611 ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 364.

612 Fetih, 18-19.

613 Ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 2, s. 108; Müslim, Sahih, c. 4, s. 1946.

614 İbn-i Sa'd, A.g.e., c. 2, s. 107.

615 İbn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 363.

616 İbn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 365-367.

617 İbn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 352; Ebû Davud, Sünen, c. 4, s. 175.

618 Halebî, İnsanû'l-Uyûn, c. 2, s. 767.

619 ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 352; Taberî, Tarih, c. 3, s. 95; ibn-i Kesir, Sîre,c. 3, s. 397.

620 Kastalanî, Mevahibû'l-Ledünniye, c. 1, s. 181.

621 İbn-i Sa'd, A.g.e., c. 2, s. 107; Halebî, İnsanû'l-Uyûn, c. 2, s. 769.

622 İbn-i Hişam, Sîre, c. 3, s. 345.

623 Ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 368.

624 Muhammed el-Huderî, Nuru'l-Yakîn, s. 195.

625 İbn Kesir, Sîre, c. 3, s. 413. 626 İbn Kesir, a.g.e., c. 3, s. 413. 627 İbn Kesir, a.g.e., c. 3, s. 413. 628 İbn Kesir, a.g.e., c. 3, s. 413. 629 İbn Kesir, a.g.e., c. 3, s. 413; Halebî, İnsanü’l-Uyûn, c. 2, s. 775. Medine'den hareket(Hicret’in 7. senesi Muharrem ayı sonları / Milâdî 628) 630 ibn-i Hişam, Sîre, c. 3, s. 350; Ibn-i Sa'd, Tabakat, c. 8, s. 120.

631 Ebû Davud, Sünen, c. 3, s. 153.

632 Ahmed-i Ibn-i Hanbel, Müsned, c. 3, s. 102.

633 Ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 351.

634 Ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 351.

635 Ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 3, s.123.

636 ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 3, s.121-123.

637 İbn-i Sa'd, A.g.e., c. 3, s.121-125.

638 İbn-i Sa'd, A.g.e., c. 3, s.122-123.

639 Ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s.351; ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 8, s. 121.

640 İbn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s.351; ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 8, s. 126.

641 ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 354-355

642 ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 355.

643 ibn-i Hişam, A.g.e., c. 3, s. 355; ibn-i Kayyım, Zâdû'l-Maad, c. 2, s. 163.

644 ibn-i Sa'd, A.g.e., c. 8, s. 123-124.

Kaza Umresi

(Hicret'in 7. senesi Zilkade ayı / Milâdî 628) Bu tarihten bir sene önce, Peygamber Efendimiz ve Ashab-ı Kiram'ın Kâbe'yi ziyaret edip umre yapmalarına, Kureyş müşrikleri mâni olmuşlar ve imzalanan Hudeybiye Anlaşmasıyla Resûl-i Ekrem ve Müslümanların bu niyet ve arzularının tahakkuku bir sene sonraya bırakılmıştı.

Cenâb-ı Hakk'ın yardımıyla, Peygamber Efendimiz, bu bir sene zarfında birçok muvaffakiyet elde etmişti. Devrin hükümdarlarını İslâm'dan haberdar etmiş ve onları İslâm'a davette bulunmuştu. Bunlardan bir kısmı İslâmiyetle müşerref olmuşlardı. Ayrıca Hayber'i fethederek, hemen hemen Arabistan Yarımadasında bulunan bütün Yahudileri tesirsiz hâle getirmişti. Yine, İslâmiyetin gittikçe güç kazandığını, kuvvet elde ettiğini göstermek babında da birçok kabîleye askerî birlik göndererek onları itaat altına almıştı.

Bütün bunlardan sonra, Kâbe'yi ziyaret ve umrenin îfası zamanı gelmiş bulunuyordu.

Resûl-i Kibriya Efendimiz, Zilkade ayı girince, ashabına umre için hazırlanmalarını emretti. Bu emre göre, Hudeybiye Seferine katılmış bulunanlardan hayatta olanların hiçbiri geri kalmayacaktı.645

O sırada Medine'ye taşradan gelmiş kimsesiz ve yardıma muhtaç birçok Müslüman vardı. Efendimize başvurarak, "Yâ Resûlallah! Bizim ne azığımız, ne de bizi doyuracak bir adamımız var." diyerek durumlarını arzettiler.

Resûl-i Ekrem, ihtiyacı olanlara yardım etmelerini, onlara bakmalarını Medine halkına duyurdu. Bunun üzerine Ashab-ı Kiram, "Yâ Resûlallah!" dediler, "Biz, sadaka olarak neyi verelim?

Verecek hiçbir şey bulamıyoruz ki!"

Resûl-i Zîşan Efendimiz, "Ne olursa... İsterse yarım hurma olsun!" buyurdu.

Medine'den Ayrılış

Server-i Kâinat Efendimiz, yerine Uveyf b. Azbat'ı vekil bırakıp, umre için hazırlanmış bulunan iki bin civarındaki Müslümanla Medine'den Mekke'ye, Beytullah'a doğru yola çıktı.646 Müslümanlar yanlarında 60 kurbanlık deve sürüyorlardı. Peygamber Efendimiz, kendi kurbanlık devesini bizzat mübarek elleriyle işaretlemişti.

Resûl-i Ekrem Efendimiz, ayrıca, Kureyş müşrikleri tarafından herhangi bir saldırı ve karşı koymaya mâruz kalabilirler düşüncesiyle 100 at ve miğfer, zırh gömlek ve mızrak gibi harb silâhları da almıştı. Halbuki, yapılan anlaşma gereği, beraberinde sadece yolculuk silâhı sayılan kılıç olacak ve o da kınına sokulu vaziyette bulunacaktı. Öyle ise va'dinde hiçbir zaman hulf etmeyen Hz. Resûlullah, neden böyle hareket ediyordu? Bu husus, sahabîlerin nazarından kaçmadı. Sordular: "Yâ Resûlallah! Müşriklerle, sadece kınına sokulu kılıçla geleceğine dair ahdin vardı. Hâlbuki, sen silâh taşımaktasın!"

Hz. Fahr-i Âlem, sebebini izah etti: "Biz, bu silâhları Harem'e, Kureyşlilerin yanına götürmeyeceğiz; fakat her ihtimale karşı yanımızda bulunduracağız!"647

Peygamberimizin İhrama Girişi

Müslümanların kalbi heyecan ve sevinçle atıyordu. Muhacirlerin duydukları sevinç ve heyecan ise tarife sığacak gibi değildi: Yedi sene önce terk etmek zorunda kaldıkları baba ocağına kavuşacaklar, Kâbe-i Muazzama'yı ziyaret edeceklerdi! Hepsinden de mühimmi, kendilerini hakir gören, kendilerine olmadık eziyet ve işkencelerde bulunan Kureyş müşriklerine İslâm'ın izzet, şeref, azamet ve haşmetini göstereceklerdi. Bu sebeple gönülleri heyecan doluydu!

Zülhuleyfe mevkiine varılınca, Resûl-i Ekrem Efendimiz, Muhammed b. Mesleme'nin kumandanlık ettiği süvarilerle birlikte silâh yüklerini ve kurbanlık develeri önden gönderdi ve orada ihrama girdi.648

Artık, etraf Allah Resûlü ve Müslümanların telbiye sadâlarıyla