Peygamberimizin Hayatı — Sayfa 527

olurdu? 331

Böylece, Cenâb-ı Hakk, vahiyle Hz. Âişe hakkında söylenenlerin bir iftiradan ibaret olduğunu haber vererek hem Resûlünün temiz ruhunu ve pâk vicdanını üzüntüden kurtardı, hem Hz. Ebû Bekir'in şahsiyetinin küçük düşürülmesine müsaade etmedi, hem de Müslümanlar arasında zuhur eden fitne ve fesadın büyümesine fırsat vermedi.

En Üstün Beraat

Bir gün, Hz. Abdullah b. Abbas'tan, Hz. Âişe'yle (r.a.) ilgili âyetlerin tefsiri sorulmuştu. Şu izahta bulunmuşlardı:

"Yüce Allah, dördü dört şeyle beraat ettirmiş, yapılan iftiralardan onları temize çıkarmıştır:

"1) Hz. Yusuf u, Züleyha'nın kendi ehlinden getirilen bir şahidin diliyle beraat ettirmiştir.

"2) Hz. Musa'yı, Yahudîlerin dedikodularından, elbisesini alıp getiren taşla beraat ettirmiştir.

"3) Hz. Meryem'i, kucağındaki oğlunu dile getirip, 'Ben Allah'ın kuluyum.' diye söyletmek suretiyle temize çıkarmıştır.

"4) Hz. Âişe'yi ise. Yüce Allah, Kıyamet'e kadar bakî kalacak olan i'cazkâr kitabı Kur'andaki o azametli âyetlerle beraat ettirmiştir ki; bu derece belâğatlı temize çıkarmanın benzeri görülmemiştir. Bakınız da, bununla diğer beraat ettirmeler arasındaki büyük ve üstün farkı görünüz.

"Yüce Allah, bunu ancak Resûlünün mertebesinin yüceliğini ortaya koymak için yapmıştır."332

İftiracıların Cezaya Çarptırılmaları

Resûl-i Ekrem Efendimiz, konuyla ilgili vahiy geldikten sonra çıkıp halka bir hutbe îrad etti, sonra da gelen Kur'an âyetlerini onlara okudu.

Bilâhare, yapılan iftirayı dilleriyle yaymakta en çok ileri giden Mıstah b. Üsase, Hassan b. Sabit ile Hamne bint-i Cahş'a had vurulmasını emretti. İftiracılara had olarak 80'er kamçı vuruldu.333

313 Buharî, Sahih, c. 3, s. 154.

314 Buharî, Sahih, c. 3, s. 154.

315 İbni Hişam, Sîre, c. 3, s. 310-311; Müslim, Sahih, c. 8, s. 113-114.

316 Taberî, Tefsir, c. 18, s. 89.

317 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 311.

318Ahzab, 6, 53.

319 Müslim, Sahih, c. 8, s. 114.

320 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 311-312; Müslim, A.g.e., c. 8. s. 114; Tirmizî, Sünen, c. 5, s. 332-333.

311 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 311

-312; Müslim, A.g.e., c. 7, s. 115;

Tirmizî, A.g.e., c. 5, s. 333.

322 Halebî, İnsanû'l Uyûn, c. 2, s. 624-625.

323 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 313-314; Müslim, A.g.e., c. 8, s. 115.

324 Müslim, A.g.e., c. 8, s. 118.325 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 312; Müslim, A.g.e., c. 8, s. 115; Tirmizî, A.g.e., c. 5, s. 332.

326 Müslim, A.g.e., c. 8, s. 116; Ahmed İbni Hanbel, Müsned, c. 6, s. 197.

327 Yusuf, 18.

328 Müslim, A.g.e., c. 8, s. 116.

329 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 315; Müslim, A.g.e., c. 8, s. 117.

330 Müslim, A.g.e., c. 8, s. 117; Ahmed İbni Hanbel, Müsned, c. 6, s. 197.

331 Nur, 1120.

332 Nesefî, Tefsir, c. 3, s. 138.

333 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 315; Ahmed ibni Hanbel, Müsned, c. 6, s. 35.