Peygamberimizin Hayatı — Sayfa 581

seslendi.

Hâtemû'l-Enbiya Efendimiz, Semüre (bîattan sonra "Rıdvan Ağacı" olarak adlandırılmıştır) Ağacı altında durdu. Müslümanlar da teker teker, çarpışmaktan yüz çevirmeyeceklerine, Allah ve Resûlü yolunda canlarını feda edinceye kadar savaşacaklarına dair bîat ettiler.444 Bîattan tek bir kişi kaçındı: Münafıklardan Cedd b. Kays.4"5

Bu bîat, sahabîlere yeni bir cesaret, taze bir heyecan verdi. Yerlerinde âdeta duramaz hâle gelmişlerdi. Bir an evvel ya Kâbe'yi tavaf etmek veya müşriklerle çarpışmak istiyorlardı.

Cenâb-ı Hakk, bu bîatta bulunan Müslümanlardan razı ve memnun olduğunu Kur'an-ı Kerîm'de şöyle beyan eder:

"Andolsun ki Allah, mü'minlerden—seninle o ağacın altında bîat ederlerken—razı olmuştur da kalblerindeki sıdk ve ihlâsı bilerek üzerlerine kuvve-i mânevîyeyi indirmiş ve onları yakın bir fetih (Hayber fethi) ve alacakları birçok ganimetle mükafatlandırmıştır. Allah, mutlak galibtir, yegâne hüküm ve hikmet sahibidir."446

Bu sebeple bîata "Rıdvan Bîatı" adı verildi.

Resûl-i Ekrem Efendimiz de bir hadîslerinde, "Ağaç altında gerçekten bîat edenlerden hiçbiri Cehennem'e girmeyecektir."447 buyurarak, bu bîatta bulunan Müslümanların faziletini beyan etmişlerdir.

Hz. Osman'ın Geri Dönüşü

Bîat haberi Kureyş müşrikleri tarafından duyulunca, üç gün yanlarında alıkoydukları Hz. Osman'ı serbest bıraktılar.

Hz. Osman derhal Hz. Resûlullah'ın huzuruna çıkıp geldi; böylece, şehâdetiyle ilgili haberin asılsız olduğu anlaşıldı.

Fakat, bey'at yapılmış ve tamamlanmıştı.

Sahabîler, Hz. Osman'a, "Herhalde Kâbe'yi tavaf etmişsindir!" dediler.

Hz. Osman, "Vallahi, Mekke'de bir yıl kalsaydım ve Resûlullah da (s.a.v.) Hudeybiye'de otursaydı, o, Kâbe'yi tavaf etmedikçe, ben yine tek başıma onu tavaf etmezdim!" diye karşılık verdi.448

420 Buhari, Sahih, c. 1, s. 179; Müslim, Sahih, c. 2, s. 613.

421 Buhari, A.g.e., c. 1,s. 179.

422 Buharî, A.g.e., c. 1, s. 179; Ahmed İbni Hanbel, Müsned, c. 3, s. 261.

423Ahmed İbni Hanbel, A.g.e., c. 3, s. 261.

424 Ahmed İbni Hanbel, A.g.e., c. 3, s. 104; Müslim, A.g.e., c. 2, s. 613.

425 Müslim, A.g.e., c. 2, s. 614.

426 İbni Hişam, Sîre, c. 3, s. 336.

427 Fetih, 27.

428 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 322; ibni Sa'd, Tabakat, c. 2, s. 95; Halebî,İnsanû'l Uyûn, c. 2, s. 690.

429Taberî, Tarih, c. 3, s. 72; Halebî, İnsanû'l Uyûn, c. 2, s. 689.

430 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 321.

431 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 324; İbni Sa'd, A.g.e., c. 2, s. 96.

432 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 324.

433 İbni Sa'd, A.g.e., c. 2, s. 98.

434 Taberî, Tarih, c. 3, s. 74.

435 Taberî, A.g.e., c. 3, s. 74.

436 Ahmed İbni Hanbel, Müsned, c. 4, s. 324; Ebû Davud, Sünen, c. 3, s. 85.

437 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 328; Ahmed İbni Hanbel, Müsned, c. 4, s. 324.

438 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 328; İbni Sa'd, A.g.e., c. 2, s. 96.

439 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 324; Ahmed İbni Hanbel, A.g.e., c. 4, s. 324.

440 Ahmed İbni Hanbel, A.g.e., c. 4, s. 324; Taberî, Tarih, c. 3, s. 75.

441 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 326; Taberî, Tarih, c. 3, s. 7576.

442 ibni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 329.

443 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 330; Taberî, Tarih, c. 3, s. 77.

444 İbni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 330.

445 ibni Hişam, A.g.e., c. 3, s. 330

446 Fetih, 1819.

447 Ahmed İbni Hanbel, Müsned, c. 3, s. 350.

448 İbni Kayyim, Zâdû'l-Maad, c. 2, s. 137.