Peygamberimizin Hayatı — Sayfa 783

Medine’ye Yaklaşırken...

Resûl-i Ekrem Efendimiz, Medine’ye yaklaştığı sırada, Ashab-ı Kiram'a hitaben, “Medine’de öyle kimseler vardır ki sizin gittiğiniz ve geçtiğiniz her yerde ve vadide onlar da sizinle birlikte bulunmuş gibidirler” buyurdu. Ashab-ı Kiram, “Yâ Resûlallah! Onlar Medine’de iken nasıl bizimle birlikte olabilirler?” diyerek hayretlerini izhar ettiler. Peygamber Efendimiz meseleyi izah etti: “Onlar, ancak mâzeretleri sebebiyle Medine’de kalmışlardır. Allah Teâlâ, Kitabında, ‘Mü’minlerin hepsi, topyekûn muharebeye çıkacak değillerdir. O halde, onların her sınıfından yalnız birer zümre muharebeye gitmeli, kimisi de din ve şeriat ilimlerini iyice öğrenmeleri ve kavimleri muharebeden dönüp kendilerine geldikleri zaman, onları Allah’ın azabıyla korkutmaları için gitmeyip kalmalıdırlar. Olur ki (bu suretle mü’minler aykırı hareketlerden) kaçınırlar’ (Tevbe, 122) buyurmuyor mu? Varlığım kudret elinde olan Allah’a yemin ederim ki onların duaları, düşmanımıza, silahlarımızdan daha tesirlidir.”1040

Uhud’a Sevgi

Medine’ye doğru yaklaşırken, bir ara Resûl-i Ekrem Efendimiz, Uhud dağına baktı ve “İşte Uhud dağı! O bizi sever, biz de onu severiz!” buyurdu.1041

Seniyyetü’l-Veda’da Karşılayış

Peygamber Efendimizin gelmekte olduğunu duyan Medine’deki büyük küçük Müslümanlar, yola çıkıp onu Seniyyetü’l-Veda denilen tepede karşıladılar. Kadınlar, küçük çocuklar, Hz. Resûlullah’ı tekrar görmenin sevincini yaşıyorlardı. Bu sevinçlerini, “Seniyyetü’l-Veda’dan dolunay doğdu üstümüze. Yalvaran bulundukça, Allah’a hamdetmek düşer bize!” diyerek izhar ediyorlardı.1042

Medine’ye Geliş

Nihayet, Resûl-i Ekrem Efendimiz, ordusuyla yorucu bir yolculuktan sonra Ramazan ayında Medine’ye geldi.1043

Büyük Muvaffakiyet

İslam ordusu, Tebük’te kimseyle karşılaşmamıştı. Ancak böylesine uzun bir yolu en zor şartlar altında katedip düşmanı karşılamaya gitmesi bile büyük bir muvaffakiyetti. Bu sefere çıkış, aynı zamanda o günün en büyük devletlerinden biri olan Bizans İmparatorluğu’na açıktan açığa bir meydan okuyuştu. Bu meydan okuyuşa cevap verme cesaretinin gösterilmemesi ise ayrı bir ehemmiyetli manayı taşıyordu. Bu, artık İslam kuvvet ve kudretinin karşısında çıkacak bir gücün bulunmadığının bir ifadesiydi.