Rahmet ve Şefkat İlaçları — Sayfa 154

düsturları nazara almazsa, adâlet etmek isterken zulmeder.

Cây-ı ibret bir hâdise:Bir vakit, İmâm-ı Ali (R.A), bir kâfiri yere atmış. Kılıncını çekip keseceği zaman, o kâfir ona tükürmüş. O, kâfiri bırakmış, kesmemiş. O kâfir, O'na demiş ki:

– Neden beni kesmedin?

Dedi:

– Seni Allah için kesecektim. Fakat bana tükürdün; hiddete geldim. Nefsimin hissesi karıştığı için ihlâsım zedelendi. Onun için seni kesmedim.

O kâfir, O'na dedi:

–"Beni çabuk kesmen için seni hiddete getirmekti. Mâdem dininiz bu derece sâfi ve hâlistir; o din haktır." dedi.

Hem medâr-ı dikkat bir vâkıa:Bir zaman bir hâkim, bir hırsızın elini kestiği vakit eser-i hiddet gösterdiği için, ona dikkat eden âdil âmiri onu o vazifeden azletmiş. Çünkü: Şeriât namına, kanun-u İlâhi hesabına kesse idi; nefsi ona acıyacak idi ve kalbi hiddet etmeyip, fakat merhamet de etmeyecek bir tarzda kesecekti. Demek, nefsine o hükümden bir hisse çıkardığı için, adâletle iş görmemiştir.

Cây-ı teessüf bir hâlet-i içtimaiye ve kalb-i