Ramazan İktisad Şükür — Sayfa 74

tasvir eden îmân nîmetine elbette binlerce "Elhamdülillah" söylemek azdır.

Alt Cihet: Yani, Arz âlemine felsefe gözü ile bakan insan; Küre-i Arz'ı başıboş, yularsız, Şems'in etrafında serseri gezen bir hayvan gibi veya tahtası kırık, kaptansız bir kayık gibi görür ve dehşete, telaşa düşer.

Fakat îmân ile bakarsa, Arz'ın Rahmanî bir sefine olup, Allah'ın kumandası altında bütün me'kûlât, meşrubat, melbusatı ile beraber, nev-i beşeri tenezzüh için Şems'in etrafında gezdiren bir sefine şeklinde görür. Ve îmândan neşet eden şu büyük nîmete büyük büyük "Elhamdülillah"ları söylemeğe başlar.

Ön Cihet: Felsefeci bir adam bu cihete bakarsa görür ki: Bütün canlı mahlukat –insan olsun, hayvan olsun– kafile be-kafile büyük bir sür'atle o cihete gidip kaybolurlar. Yani, ademe gider, yok olurlar. Kendisinin de o yolun yolcusu olduğunu bildiğinden, teessüründen çıldıracak bir hale gelir.

Fakat îman nazarıyla bakan bir mü'min, insanların o cihete gidişleri, seyahatları adem âlemine değil, göçebeler gibi bir yayladan bir yaylaya bir intikaldir. Ve fâni menzilden bâki menzile, hizmet çiftliğinden ücret dairesine, zahmetler memleketinden rahmetler memleketine