Şükür Risalesi

Şükür Risalesi

Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyan, tekrar ile;

gibi âyetlerle gösteriyor ki: Hâlık-ı Rahmân'ın ibâdından istediği en mühim iş, şükürdür. Furkân-ı Hakîm'de gayet ehemmiyetle şükre davet eder. Ve şükür etmemekliği, nîmetleri tekzib ve inkâr suretinde gösterip

fermanıyla, sûre-i Rahman'da şiddetli ve dehşetli bir surette otuz bir defa şu âyetle tehdit ediyor. Şükürsüzlüğün, bir tekzib ve inkâr olduğunu gösteriyor.

Evet Kur'ân-ı Hakîm nasılki şükrü netice-i hilkat gösteriyor; öyle de Kur'ân-ı kebir olan şu kâinat dahi gösteriyor ki netice-i hilkat-i âlemin en mühimmi, şükürdür. Çünkü kâinata dikkat edilse görünüyor ki kâinatın teşkilâtı şükrü intac edecek bir surette herbir şey, bir derece şükre bakıyor ve ona müteveccih oluyor. Güya şu şecere-i hilkatin en mühim meyvesi, şükürdür. Ve şu kâinat fabrikasının çıkardığı mahsulâtın en âlâsı, şükürdür.

Çünkü hilkat-i âlemde görüyoruz ki; mevcudât-ı âlem bir daire tarzında teşkil edilip, içinde nokta-i merkeziye olarak hayat halkedilmiş. Bütün mevcudat hayata bakar, hayata hizmet eder, hayatın levazımâtını yetiştirir. Demek kâinatı halkeden Zât, ondan o hayatı intihab ediyor.

Sonra görüyoruz ki; zîhayat âlemlerini bir daire suretinde icad edip, insanı nokta-i merkeziyede bırakıyor. Âdeta zîhayatlardan maksud olan gayeler onda temerküz ediyor; bütün zîhayatı onun etrafına toplayıp, ona hizmetkâr ve müsahhar ediyor, onu onlara hâkim ediyor. Demek Hâlık-ı Zülcelal, zîhayatlar içinde insanı intihab ediyor, âlemde onu irâde ve ihtiyar ediyor.

Sonra görüyoruz ki; âlem-i insâniyet de,