Riyâzus-Sâlihîn kitabının 877. sayfası — Belli Bir Konuyu Kapsamayıp Hoş Cazip ve İlginç Hadisler bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

hususunda yeğeni Abdullah ibni Zübeyr'in "Vallahi Aişe (Allah ondan razı olsun)'ya bu işten vazgeçer veya ben onun böyle davranmasına engel olurum" dediğini haber vermişti. Aişe (Allah ondan razı olsun) : Zübeyr mi böyle söyleyen? diye sordu. Oradakiler de:

- Evet, böylece söyledi, dediler. Bunun üzerine Aişe (Allah ondan razı olsun)

- Allah hakkı için ölünceye kadar Abdullah ibni Zübeyr ile konuşmamaya nezrediyorum, dedi. Hazret-i Aişe (Allah ondan razı olsun)'nın dargınlığı epeyce uzayınca İbni'z-Zübeyr araya şefaatçiler koyarak teyzesinin kendini bağışlamasını istedi. Fakat Aişe:

- Vallahi ben onun hakkında, kimsenin aracılığını kabul etmem, nezrimi bozup günah işlemem dedi. Bu küslüğün hayli uzadığını gören Abdullah ibni Zübeyr, Misver ibni Mahreme ile Abdurrahman ibni Esved ibni Abdiyegus'a konuyu açarak:

- Allah aşkına beni Aişe (Allah ondan razı olsun) teyzemin yanına götürüp beni affettirip barıştırın. Onun benimle alakayı kesmesi ve konuşmamaya nezretmesi helal olmaz, dedi.

Misver ve Abdurrahman bu teklifi kabul edip Hz. Aişe (Allah ondan razı olsun)'nın evine geldiler ve Selam vererek girebilir miyiz diye izin istediler. Hz. Aişe (Allah ondan razı olsun) da girin, dedi.

- Hepimiz mi girelim? Diye sordular. Yanlarında İbni'z-Zübeyr'in olduğunu bilmediği için o da:

- Evet, hepiniz girin, İbnü'z-Zübeyr de onlarla birlikte içeri girdi, perdenin arkasına geçerek teyzesinin boynuna sarıldı ve kendisini bağışlamasını isteyerek ağladı. Misver ile Abdurrahman da Allah aşkına onu bağışla diye yalvardılar ve:

Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)'in akraba ile münasebeti kesmenin yasakladığını bilirsin, bir müslümanın üç günden fazla din kardeşiyle dargın durması helal değildir diyerek barışmasını istediler. Suç bağışlamanın önemi akraba ile ilgiyi kesmenin kötülüğü konusunda o kadar çok şey söylediler ki, Hz. Aişe onlara nezrini hatırlattı ve ağlamaya başladı. Ben İbnü'z-Zübeyr ile konuşmamak üzere adak adadım, adağı bozmak günahtır dedi. Mahreme ile Abdurrahman onun gönlünü yapmak üzere o kadar çok şey söylediler ki, sonunda Hz. Aişe İbnu'z-Zübeyr ile konuştu, adağını bozduğu için de kırk köleyi hürriyetine kavuşturdu. Sonraki günlerde nezrini hatırlayarak ağlar ve gözyaşları başörtüsünü ıslatırdı. (Buhari, Edeb, 62)

1862-

وَعَنْ عُقْبةَ بْنِ عَامِرٍ (رضي الله عنه) : أَنَّ رَسُولَ الله ﷺ خَرَجَ إلَى قَتْلَى أُحدٍ، فَصَلَّى عَلَيْهِمْ بَعْدَ ثَمَانِ سِنِينَ كَالمُوَدَّعِ لِلأَحْيَاءِ وَالأَمْوَاتِ، ثُمَّ طَلَعَ إلى المِنْبَرِ،

Riyâzus-Sâlihîn — Sayfa 877

Riyâzus-Sâlihîn uygulamada, çevrimdışı