Siracün-Nur (Envar) — Sayfa 218

edildiği halde, o insafsız müddeiler, üç mahrem ve neşr olmayan risâlelerin üç dört cümlelerini, bütün Risâle-i Nur'a teşmil eder gibi, Risâle-i Nur'u okuyan ve yazanı suçlu ve beni de “Hükümet ile mübareze eder” diye ittiham etmişler.

Ben ve bana yakın ve benim ile görüşen bütün dostlarımı işhad ve kasemle te'min ederim ki, bu on seneden ziyâdedir ki, iki reisten ve bir meb'ustan ve Kastamonu valisinden başka, hükümetin erkanını, vükelasını; kumandanları, me'murları, meb'usları kimler olduğunu kat'iyyen bilmiyorum. Ve bilmeyi de merak etmemişim. Acaba hiç imkânı var mı ki, bir adam mübareze ettiği adamları tanımasın ve bilmeye merak etmesin? Dost mu, düşman mı? karşısındakini tanımasına ehemmiyet vermesin.

Bu hallerden anlaşılıyor ki; bil'iltizam, herhalde beni mahkûm etmek için, gâyet asılsız bahâneleri îcad ederler.

Mâdem keyfiyet böyledir, ben de buranın mahkemesine değil, belki o insafsızlara derim;Ben, sizin bana vereceğiniz en ağır cezanıza da beş para vermem. Ve hiç ehemmiyeti yok. Çünkü ben, kabir kapısında, yetmiş yaşındayım. Böyle mazlum ve ma’sûm bir iki sene hayatı, şehâdet mertebesiyle değiştirmek benim için büyük saadettir.

Risâle-i Nur'un binler hüccetleriyle kat’i îmanım var ki,ölüm bizim için bir terhis tezkeresidir. Eğer idam da olsa; bizim için bir saat zahmet, ebedî bir saadetin ve rahmetin anahtarı olur.

Fakat siz, ey zındıka hesabına adliyeyi şaşırtan ve hükümeti bizimle sebepsiz meşgul eden insafsızlar! Kat’i biliniz ve titreyiniz ki; siz, idam-ı ebedi ile ve ebedi haps-i münferid ile mahkum oluyorsunuz. İntikamımız sizden pekçok ve muzaaf bir sûrette alınıyor görüyoruz; hatta size acıyoruz.

Evet, bu şehri yüz def’a mezaristana boşaltan ölüm hakîkatı, elbette hayattan ziyâde, bir istediği var. Ve onun idamından kurtulmak çâresi, insanların her mes'elesinin fevkınde en büyük ve en ehemmiyetli ve en lüzumlu bir ihtiyac-ı zarûri ve kat’isidir.

Acaba bu çâreyi kendine bulan Risâle-i Nur şakirtlerini ve o çâreyi binler hüccetler ile bulduran Risâle-i Nur'u âdi bahâneler ile ittiham edenler, ne kadar kendileri hakîkat ve adâlet nazarında müttehem oluyor, divâneler de anlar.

Bu insafsızları aldatan ve hiçbir münâsebeti olmayan bir siyâsi cem’iyyet vehmini veren üç maddedir.

Birincisi:Eskiden beri benim talebelerim, benim ile kardeş gibi şiddetli alâkadar olmaları, bir cem’iyyet vehmini vermiş.