Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 126

oyuncaklığından çıkıp birer mektubât-ı Rabbâniye, birer sahife-i âyât-ı tekviniye, birer merâyâ-yı esmâ-i İlâhiye ve âlem dahî bir kitâb-ı hikmet-i Samedâniye mertebesine çıktılar.

Hem insanı bütün hayvânâtın mâdûnuna düşüren hadsiz zaaf ve aczi, fakr ve ihtiyacatı ve bütün hayvanlardan daha bedbaht eden, vasıta-i nakl-i hüzün ve elem ve gam olan aklı, o nur ile nurlandığı vakit, insan bütün hayvânât, bütün mahlûkât üstüne çıkar. O nurlanmış acz, fakr, akıl ile niyaz ile nazenin bir sultan ve fîzâr ile nazdar bir halife-i zemin olur.

Demek o nur olmazsa kâinât da, insan da, hattâ herşey dahî hiçe iner. Evet elbette böyle bedi' bir kâinatta, böyle bir zât lâzımdır. Yoksa kâinât ve eflâk olmamalıdır.

ALTINCI REŞHA:İşte o Zât, bir saâdet-i ebediyenin muhbiri, müjdecisi, bir rahmet-i bînihayenin kâşifi ve ilâncısı ve saltanât-ı rubûbiyetin mehâsininin dellâlı, seyircisi ve künûz-u esmâ-i İlâhiye'nin keşşafı, göstericisi olduğundan; böyle baksan –yâni ubûdiyeti cihetiyle– O'nu bir misal-i muhabbet, bir timsal-i rahmet, bir şeref-i insaniyet, en nurani bir semere-i şecere-i hilkât göreceksin.

Şöyle baksan, –yâni risaleti cihetiyle– bir