Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 131

sağır olup, kör olmuşlar, belki dîvâne olmuşlar ki; bu hakkı görmüyorlar, bu hakîkatı işitmiyorlar, anlamıyorlar...

ONİKİNCİ REŞHA:İşte şu Zât, şu mevcudât Hâlıkının vahdaniyetinin hakkaniyeti derecesinde hak bir bürhan-ı nâtık, bir delil-i sâdık olduğu gibi; haşrin ve saâdet-i ebediyenin dahî bir bürhan-ı kâtıı, bir delil-i sâtııdır.

Belki nasılki o Zât; hidâyetiyle saâdet-i ebediyenin sebeb-i husûlü ve vesile-i vusûlüdür. Öyle de; duasıyla, niyazıyla o saâdetin sebeb-i vücûdu ve vesile-i icadıdır. Haşir mes'elesinde geçen şu sırrı, makam münâsebetiyle tekrar ederiz:

İşte bak: O Zât öyle bir salât-ı kübrâda dua ediyor ki: Güya şu cezire, belki Arz, Onun azametli namazıyla namaz kılar, niyaz eder.

Bak, hem öyle bir cemaât-ı uzmâda niyaz ediyor ki: Güya benî-Âdemin zaman-ı Âdemden asrımıza, kıyâmete kadar bütün nurânî kâmil insanlar, O'na ittiba' ile iktida edip duasına "Âmîn" diyorlar.

Hem bak, öyle bir hâcet-i âmme için dua ediyor ki: Değil ehl-i arz, belki ehl-i semâvât, belki bütün mevcûdat, niyazına "Evet, yâ Rabbena ver, biz dahî istiyoruz." deyip iştirak ediyorlar.