Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 132

Hem öyle fakirâne, öyle hazînâne, öyle mahbubâne, öyle müştakâne, öyle tazarrûkârâne niyaz ediyor ki; bütün kâinatı ağlattırıyor, duasına iştirak ettiriyor.

Bak! Hem öyle bir maksat, öyle bir gaye için dua ediyor ki: İnsanı ve âlemi, belki bütün mahlûkâtı esfel-i sâfilînden, sukuttan, kıymetsizlikten, faydasızlıktan a'lâ-yı illiyyîne, yâni kıymete, bekaya, ulvî vazifeye çıkarıyor.

Bak! Hem öyle yüksek bir fizâr-ı istimdâtkârâne ve öyle tatlı bir niyaz-ı istirhamkârâne ile istiyor, yalvarıyor ki: Güya bütün mevcûdâta ve semâvata ve arşa işittirip, vecde getirip duasına "Âmîn, Allahümme âmîn" dedirtiyor.

Bak! Hem öyle Semi', Kerîm bir Kadîr'den, öyle Basîr, Rahîm bir Alîm'den hâcetini istiyor ki: Bilmüşâhede en hafî bir zîhayatın en hafî bir hacetini, bir niyazını görür, işitir, kabul eder, merhamet eder. Çünkü istediğini, –velev lisan-ı hâl ile olsun– verir ve öyle bir suret-i hakîmâne, basîrâne, rahîmânede verir ki, şüphe bırakmaz bu terbiye ve tedbir öyle bir Semi' ve Basîr ve öyle bir Kerîm ve Rahîm'e hastır.

ONÜÇÜNCÜ REŞHA:Acaba bütün efâzıl-ı benî-Âdemi arkasına alıp, Arz üstünde durup, Arş-ı Âzama müteveccihen el kaldırıp dua