Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 133

eden şu şeref-i nev-i insan ve ferîd-i kevn ü zaman ve bihakkın fahr-ı kâinât ne istiyor? Bak dinle: Saâdet-i ebediye istiyor, beka istiyor, likà istiyor, Cennet istiyor. Hem merâyâ-yı mevcûdâtta ahkâmını ve cemâllerini gösteren bütün esmâ-i kudsiye-i İlâhiye ile beraber istiyor.

Hattâ eğer rahmet, inayet, hikmet, adâlet gibi hesapsız o matlubun esbab-ı mûcibesi olmasa idi; şu Zâtın tek duası, baharımızın icadı kadar kudretine hafif gelen şu Cennet'in binasına sebebiyet verecekti.

Evet nasılki O'nun risaleti şu dâr-ı imtihanın açılmasına sebebiyet verdi. Öyle de, O'nun ubûdiyeti dahî öteki dârın açılmasına sebeptir.

Acaba ehl-i akıl ve tahkika

dediren şu meşhud intizam-ı fâik, şu rahmet içinde kusursuz hüsn-ü san'ât ve misilsiz cemâl-i rubûbiyet; hiç böyle bir çirkinliği, böyle bir merhametsizliği, böyle bir intizamsızlığı kabul eder mi ki: En cüz'î, en ehemmiyetsiz arzuları, sesleri ehemmiyetle işitip îfa etsin... En ehemmiyetli, en lüzumlu arzuları ehemmiyetsiz görüp işitmesin, anlamasın, yapmasın? Hâşâ ve kellâ!.