Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 176

zekilerin nazar-ı dikkatini celbeden dâvâ-yı nübüvvetini isbât içindir. Ve naklettiği esasları, beyne'l-enbiya ittifaklı olan kısmı tasdik, ihtilâflı olanı da tashih edip dâvâsına mukaddeme yapmıştır.

Sanki o Zât, vahy-i İlahînin ma'kesi olan mâsum ruhuyla zaman ve mekânı tayyederek, o zamanın en derin derelerine girmiş ve gördüğü gibi söylemiştir. Binaenaleyh o Zât'ın bu hali onun bir mu'cizesi olup nübüvvetine delil olduğu gibi, evvelki enbiyanın da nübüvvet delilleri mânevî bir delil hükmünde olup, o Zât'ın nübüvvetini isbât eder.

Beşinci Mes'ele

Asr-ı saâdete ve bilhassa Ceziretü'l-Arab mes'elesine dairdir. Bunda da dört nükte vardır.

Birinci Nükte:Âlemce malûmdur ki, az bir kavmin âdetlerinden hakir, ehemmiyetsiz bir âdeti kaldırmak veya zelil, miskin bir tâifenin cüz'î, zaîf huylarını ref'etmek; büyük bir hükümdara, uzun bir zamanda bile çok zahmetlere bağlıdır.

Acaba hâkim olmamakla beraber, az bir zamanda, nihâyet derecede âdetlerine mutaassıb, inadcı ve kesretli bir kavimde rüsuh ve