Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 192

ve onun başında Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâm'ın muazzam olan duası, bir sebeb-i hilkât-ı âlemdir.

Yâni: Hàlık-ı Âlem istikbalde o Zâtı, nev'-i beşer namına belki mevcudât hesabına bir saâdet-i ebediye, bir mazhariyet-i esmâ-i İlâhiye isteyecek bilmiş; o gelecek duayı kabul etmiş, kâinatı halketmiş.

Mâdem duanın bu derece azîm ehemmiyeti ve vüs'ati vardır; hiç mümkün müdür ki: Bin üçyüz elli senede, her vakitte, nev-i beşerden üçyüz milyon, cin ve ins ve melek ve rûhânîyattan hadd ve hesaba gelmez mübarek zâtlar bil'ittifak Zât-ı Muhammedî Aleyhissalâtü Vesselâm hakkında, rahmet-i uzmâ-yı İlâhiye ve saâdet-i ebediye ve husul-ü maksûd için duaları nasıl kabul olmasın? Hiçbir cihetle mümkün müdür ki, o duaları reddedilsin?

Mâdem bu kadar külliyet ve vüs'ât ve devam kesbedip lisan-ı istidad ve ihtiyac-ı fıtrî derecesine gelmiş. Elbette o Zât-ı Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâm, dua neticesi olarak öyle bir makam ve mertebededir ki, bütün ukûl toplansa bir akıl olsalar, o makamın hakîkatını tamamıyla ihâta edemezler.

İşte ey müslüman! Senin rûz-i mahşerde