Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 26

cümle ile kendilerine bir hatme-i mahsus yapıp muhtasar bir hatme-i Nakşiye hükmünde tutuyorlar. Mâdem o azîm âyetin meâlini bu iki cümle ifade ediyor. Biz bu iki cümlenin ifade ettiği iki hakikat-ı mühimmenin birkaç nüktesini beyan edeceğiz.

BİRİNCİ NÜKTE:Birinci defa

bir ameliyât-ı cerrahiye hükmünde kalbi mâsivâdan tecrid ediyor, kesiyor. Şöyle ki:

İnsan, mâhiyet-i câmiiyeti itibariyle mevcûdâtın hemen ekserîsiyle alâkadardır. Hem insanın mâhiyet-i câmiasında hadsiz bir istidad-ı muhabbet dercedilmiştir. Onun için insan da umum mevcûdâta karşı bir muhabbet besliyor. Koca dünyayı bir hânesi gibi seviyor. Ebedî Cennet'e bahçesi gibi muhabbet ediyor.

Halbuki muhabbet ettiği mevcudât durmuyorlar, gidiyorlar. Firaktan dâima azâb çekiyor. Onun o hadsiz muhabbeti, hadsiz bir mânevî azâba medâr oluyor. O azâbı çekmekte kabahât, kusur ona aittir. Çünkü kalbindeki hadsiz istidad-ı muhabbet, hadsiz bir cemâl-i bâkiye mâlik bir zâta tevcih etmek