Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 27

için verilmiş. O insan sû-i isti'mâl ederek o muhabbeti fâni mevcûdâta sarfettiği cihetle kusur ediyor, kusurun cezasını, firakın azâbıyla çekiyor.

İşte bu kusurdan teberri edip o fâni mahbubattan kat'-ı alâka etmek, o mahbublar onu terketmeden evvel o onları terketmek cihetiyle Mahbub-u Bâki'ye hasr-ı muhabbeti ifade eden

olan birinci cümlesi:

"Bâki-i Hakikî yalnız sensin. Masiva fânidir. Fâni olan elbette bâki bir muhabbete ve ezelî ve ebedî bir aşka ve ebed için yaratılan bir kalbin alâkasına medâr olamaz." mânasını ifade ediyor. "Mâdem o hadsiz mahbubât fânidirler, beni bırakıp gidiyorlar; onlar beni bırakmadan evvel ben onları

demekle bırakıyorum. Yalnız sen bâkisin ve senin ibkan ile mevcudât beka bulabildiğini bilip itikad ederim. Öyle ise senin muhabbetinle onlar sevilir. Yoksa alâka-i kalbe lâyık değiller." demektir.

İşte bu hâlette kalb, hadsiz mahbubatından vazgeçiyor. Hüsün ve cemâlleri üstünde fânilik damgasını görür, alâka-i kalbi keser.