Sünnet-i Seniyye Ris. kitabının 56. sayfası — Sünnet-i Seniyye bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

Gördüm ki: Esassız, fâni bir dünya, hiçlik derelerinde ve adem zulümatında yuvarlanıp gidiyor. Derdime merhem değil, belki vahşet ve dehşet zehirini ilâve etti. (Hâşiye 6)

(Hâşiye 6): Îmân o zulümatta yuvarlanan dünyayı, vazifesi bitmiş, mânasını ifade etmiş, neticelerini kendine bedel vücudda bırakmış mektubât-ı Samedaniye ve sahâif-i nukuş-u Sübhâniye olduğunu gösterir.

وَ دَرْ پ۪يشْ اَنْدَازَهءِ نَظَرْ م۪يكُنَمْ دَرِ قَبِرْ كُشَادَه اَسْتْ

وَ رَاهِ اَبَدْ بَدُورِ دِرَازْ بَد۪يدَارَسْتْ

Onda dahi hayır görmediğim için ön tarafıma, ileriye nazarımı gönderdim. Gördüm ki: Kabir kapısı yolumun başında açık görünüp; onun arkasında ebede giden cadde, uzaktan uzağa nazara çarpıyor. (Hâşiye 7)

(Hâşiye 7): Îmân, o kabir kapısını, âlem-i nur kapısı ve o yol dahi, saâdet-i ebediye yolu olduğunu gösterdiğinden dertlerime hem derman, hem merhem olur.

مَرَا جُزْ جُزْءِ اِخْتِيَار۪ى چ۪يز۪ى ن۪يسْتْ دَرْ دَسْتْ

İşte şu altı cihette ünsiyet ve teselli değil, belki dehşet ve vahşet aldığım onlara mukâbil

Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 56

Sünnet-i Seniyye Ris. uygulamada, çevrimdışı