Sünuhat Tüluhat İşârat kitabının 11. sayfası — İfade-i meram bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

ezeliyenin tecellisidir ki, lisan-ı tasavvufta hayat-ı sâriye tesmiye ederler.

İşte ehl-i istiğrakın iştibahının sebebi ve şatahatın menşei; şu zılli, asla iltibas etmeleridir.

* * *

وَ لاَ تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ ف۪ى سَب۪يلِ اللّٰهِ اَمْوَاتٌ بَلْ اَحْيَٓاءٌ وَ لٰكِنْ لاَ تَشْعُرُونَ

اَىْ وَلٰكِنَّهُمْ يَشْعُرُونَ اَنَّهُمْ اَحْيَاءٌ مَا مَاتُوا

Şehid kendini hayy bilir.

(*): Acib bir vakıa, şu manaya bana kat'î kanaat vermiştir.

Feda ettiği hayatı sekeratı tatmadığından gayr-ı münkatı' ve bâki görüyor. Yalnız daha nezih olarak buluyor.

Başka meyyite nisbeti şuna benzer ki; iki adam rüyada lezaizin envâına câmî bir bahçede geziyorlar. Biri rüya olduğunu bilir, ehemmiyet vermez. Diğeri ise yakaza bilir, hakikî mütelezziz olur.

Âlem-i rüya, âlem-i misalin zılli ve o da âlem-i berzahın zılli olduğundan, desâtirleri mütemasildir.

Sünuhat Tüluhat İşârat — Sayfa 11

Sünuhat Tüluhat İşârat uygulamada, çevrimdışı