Sünuhat Tüluhat İşârat — Sayfa 64

Felekzede, perişan

(*): Demek اَلدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكَافِرِ³⁹⁶² mecaz değilmiş.

fakat asil bir aşiretten bir cesur adam ile; talii yaver, feleği müsaid, diğer bir aşiretten bir korkak ile bir yerde rastgelirler. Müfahere, münazara başlar.

Evvelki adam başını kaldırır, aşiretinin zelil olduğunu görür, izzet-i nefsine yediremez. Başını indirir, nefsine bakar, bir derece ağır görür. Eyvah! O vakit; "Neme lâzım, işte ben, işte ef'âlim." gibi şahsiyatla yaralanmış gururu feryada başlar. Veyahut o aşiretten çekilip veya asılsızlık gösterip, başka aşirete intisab eder.

İkinci adam başını kaldırdıkça aşiretinin mefahiri gözünü kamaştırır, hiss-i gururunu kabartır, nefsine bakar gevşek görür. İşte o vakit, hiss-i fedakârî fikr-i milliyet uyanır; "Aşiretime kurban olayım." der.

Eğer bu temsilin remzini anladınsa, şu müsabaka ve mücâdele meydanı olan bu cihan-ı ibrette, bir müslim –meselâ– bir Hristiyan veya bir Kürd, bir Rum ile mânen hissiyatları mübareze-i hamiyette mukâbele ve muvâzene ile tezâhür etse, temsilin sırrını göreceksin. Lâkin şu tefavüt, herkesin zannettiği gibi değildir.